پس شخصى را طلبيد گفت آيا ممكن است كه من هرچه ميراث گذارده‌ام ترا دهم كه يك حاجت از من روى كنى آن مرد قبول كرده جميل گفت چون من از دنيا بروم بعد از فراق از دفن من جبهء مرا در بر كن و بر ناقهء من سوار شو و برو به طرف قبيلهء بثينه و بر بلندى براى و طرف جامهء خود را پاره كن و اين اشعار قرائت كن آن مرد بفرموده جميل عمل كرد تا اشعار را قرائت نمود ديد جمعى از زنان قبيله به طرف او دويدند و ماه پاره‌اى در پيش آنها كه گفتى گونهاى او مرواريد است كه مذاب آب ياقوت خورده است جلو آمد و معلوم شد كه بثينه همان است . گفت اى مرد اگر دروغ مىگويى هرآينه مرا رسوا كردى و اگر راست مىگويى مرا بكشتن دادى گفتم به خدا قسم دروغ نگفتم و اين است جبهء جميل و اين است ناقه او بثينه نعره بزد و بر زمين افتاد زنان قبيله او را احاطه كردند و سخت بناليدند چون به هوش آمد اشعارى با سوز و گداز قرائت كرد و تا زنده بود سرمه نكشيد و شانه نزد و خود را زينت نكرد تا از دنيا رفت و مرثيه‌ها براى جميل انشا مىنمود . أقول جميل بن معمر من المجاهيل فى كتب الرجال و كذا بثينه و اللّه اعلم بحقيقة الحال . بدر التمام الشاعرة در ( اعيان الشيعة ) او را ترجمه كرده گفته بدر التمام دختر حسن يا حسين بن محمد بن عبد الوهاب الدباس است و سيوطى در رسالهء نزهة الجلساء فى اشعار النساء كه نسخهء خطى آن در كتابخانه ظاهريهء دمشق موجود است گفته بدر التمام اشعار آبدار و مرغوب انشا مىنمود و از ابيات او است : يبدو وعيدك قبل وعدك * و يحول منك دون رفدك و يزور طيفك فى الكرى * فبحمد طيفك لا بحمدك لم لا ترق لذلّ عبدك * و خضوعه فيفي بعهدك و پدرش از شعراى معروف شيعه و مشتهر باسم البارع بن دباس است و در ( اعيان الشيعة ) او را ترجمه كرده .